تفاوت بین مینای سفید و سیاه

تفاوت اصلی لعاب سفید و مینای سیاه در پوشش دیواره داخلی، روش جوش، روش پخت، روش نگهداری، بافت، دامنه کاربرد و مقاومت در برابر دما است.

پوشش دیواره داخلی: دیواره داخلی لعاب سفید دارای لایه لعابی (لایه مینا) می باشد که قابلیت جلوگیری از زنگ زدگی، چسبندگی و اسیدی و قلیایی را دارد، در حالی که جداره داخلی مینای سیاه فاقد پوشش بوده و از چدن خالص می باشد.
روش جوشاندن: قابلمه لعابی سفید فرآیند جوشیدن خسته کننده را از بین می برد و پس از تمیز کردن قابل استفاده است. دیگ های لعابی سیاه باید با گوشت خوک خام یا با پختن غذاهای گوشتی روغنی تر (مانند گوشت خوک آب پز، پای خوک پخته شده) جوشانده شوند.
روش پخت: قابلمه لعابی سفید به دلیل لعاب صاف آن می تواند به طور موثر آب و تغذیه مواد را قفل کند، مناسب برای پخت و پز با سوپ و ظروف آب. قابلمه لعابی مشکی دارای مقاومت قوی در برابر تغییرات سرما و گرما، مناسب برای سرخ کردن، سرخ کردن، پختن، سوزاندن و سایر روش های طبخ مخصوصاً برای پخت مواد با رطوبت کم یا بدون رطوبت است.
روش نگهداری: پس از تمیز کردن، گلدان لعابی سفید باید در کنار بدنه گلدان قرار گیرد یا از گیره گلدان ضد ریزش برای نگهداری در یک مکان خشک تهویه شده استفاده کنید. قابلمه لعابی سیاه را باید تا حد امکان با مواد شوینده شسته، پس از تمیز کردن آب آن را پاک کنید، مقدار مناسبی از روغن پخت و پز را به طور یکنواخت بمالید و در جای خشک تهویه شده نگهداری کنید.
بافت و دامنه کاربرد: دیواره داخلی قابلمه لعابی سفید صاف، رنگ آن روشن است و سطح ظاهری ظروف را راحت تر نشان می دهد که برای غذاهای غنی مانند سوپ، فرنی و خورش مناسب است. دیواره داخلی دیگ لعابی مشکی زبر است، رنگ آن عمیق است، مقاومت در برابر روغن خوب تمیز می‌شود و برای آب‌نمک‌های سنگین، آب‌پز کردن، آب‌پز کردن و سایر ظروف با درجه حرارت بالا و روغنی مناسب‌تر است.
مقاومت در برابر دما: مقاومت دمایی قابلمه لعابی سیاه قوی تر است، مناسب برای محیط پخت با دمای بالاتر.
به طور خلاصه، انتخاب مینای سفید یا مینای سیاه عمدتاً به نیازهای آشپزی، عادات نگهداری و ترجیحات ظاهری قابلمه بستگی دارد.